Πολιτεία
Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012
Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2012
ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΩΜΑΤΑ ΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΟΡΕΥΟΜΑΣΤΕ!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΑ ΜΕΡΗ ΠΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ!ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Photos of various archeological sites in Greece, from every part of the country. From 5500 BC, to 1st century AD.
1. Abdera, Thrace (4th century BC)
Photos of various archeological sites in Greece, from every part of the country. From 5500 BC, to 1st century AD.
1. Abdera, Thrace (4th century BC)
Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2012
"Στις πύλες της φωτιάς" (Ελληνική Χαλυβουργία)
To ντοκυμαντέρ για την απεργία των Χαλυβουργών δημιουργήθηκε από την ομάδα "Διακόπτες" στο πλαίσιο της "Συνέλευσης Σωματείων Βάσης, εργατικών ομάδων και συνελεύσεων, άνεργων, εργαζόμενων" και προβλήθηκε στην εκδήλωση αλληλεγγύης που πραγματοποιήθηκε στην ΑΣΟΕΕ στις 21 Δεκεμβρίου, 2011.
Παρασκευή 13 Ιανουαρίου 2012
"Τι τρέχει με τους Έλληνες;" Ολόκληρο το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ που χαλάει κόσμο
Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ δημιούργησε για τη σουηδική τηλεόραση η δημοσιογράφος Αλεξάνδρα Πασχαλίδου, με θέμα την οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Το ντοκιμαντέρ με τίτλο "Τι τρέχει με τους Έλληνες;", ξεκινά με την εικόνα μιας παιδοψυχολόγου, η οποία ξεσπά σε κλάματα περιγράφοντας τις δύσκολες καταστάσεις που αντιμετωπίζει η χώρα μας, υπό τους ήχους του περίφημου "λεφτά υπάρχουν", του...
Γιώργου Παπανδρέου. Το ερώτημα "πώς φτάσαμε από τη μέθη του Euro και των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στα σημερινά χάλια τίθεται επιτακτικά για άλλη μια φορά.
Γιώργου Παπανδρέου. Το ερώτημα "πώς φτάσαμε από τη μέθη του Euro και των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στα σημερινά χάλια τίθεται επιτακτικά για άλλη μια φορά.
Η δημοσιογράφος περιηγήθηκε στους δρόμους της Αθήνας, καταγράφοντας τα λουκέτα και τα άδεια καταστήματα, το κίνημα των "Αγανακτισμένων" και την οργή των πολιτών, που βλέπουν τα εισοδήματά τους να μειώνονται, τους φόρους να πολλαπλασιάζονται και την ακρίβεια να θεριεύει. Κατέγραψε ακόμα την αντίθεση των εικόνων ανάμεσα στα μπουζούκια το βράδυ του Σαββάτου, που θυμίζουν κάτι από τη "φούσκα" που όλοι ζήσαμε στο παρελθόν και τους έρημους δρόμους της Αθήνας, σε ώρες αιχμής.
Στο ντοκιμαντέρ βλέπουμε μεταξύ άλλων την βουλευτή του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη, η οποία αναλύει το πώς φτάσαμε ως εδώ, ρίχνοντας ευθύνη στους αστούς αλλά και στους μικροαστούς, τον εκδότη και δημοσιογράφο Γιώργο Κύρτσο, ο οποίος κατηγορεί την Ευρώπη για τη στάση της αλλά και τους πολιτικούς μας, που δεν ύψωσαν το ανάστημά τους, αλλά και την... Ελένη Μενεγάκη.
Φιλοξενούνται ακόμα δηλώσεις της υπουργού Παιδείας Άννας Διαμαντοπούλου, η οποία δηλώνει ότι κάθε Έλληνας πληρώνει στην προσωπική του ζωή την ήττα της πολιτικής από την οικονομία. Γροθιά στο στομάχι, είναι οι σκηνές, όπου η δημοσιογράφος επισκέπτεται οικογένεια, που ζει χωρίς ρεύμα και δεν στέλνει τα παιδιά στο σχολείο, καθώς ο πατέρας έχασε και τις δυο δουλειές που είχε.
Στο κοινωνικό παντοπωλείο, η δημοσιογράφος συναντά ανθρώπους που ζουν χάρη σε αυτό, αλλά νιώθουν συντετριμμένοι. Ένας από αυτούς ξεσπά σε κλάματα μπροστά στην κάμερα, όταν αναφέρει το ύψος της σύνταξής του. Το ντοκιμαντέρ κλείνει με μια εικόνα της Ακρόπολης με φόντο το ηλιοβασίλεμα, υπογραμμίζοντας την ομορφιά της χώρας μας που αντέχει στο σκοτάδι της οικονομικής ανέχειας και την δημοσιογράφο μπροστά από τη Βουλή να αναρωτιέται που θα οδηγηθεί η Ελλάδα, την ώρα που η κρίση εξαπλώνεται σε ολόκληρη την ευρωζώνη.
Πηγές: news247, ilion-today
ΠΕΡΙ «ΕΥΕΛΙΚΤΗΣ» ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ «ΠΑΛΑΙΟΑΝΑΡΧΙΚΩΝ» ΑΠΟΨΕΩΝ…
Διατείνονται διάφοροι μαρξιστές κατά καιρούς ότι οι «αόριστες» αναρχικές ιδέες για την «αυριανή κοινωνία» ελκύουν, νεολαίους και μη, εντονότερα τις περιόδους «κρίσης» της αριστεράς. Επισημαίνουν κατά καιρούς ότι, ιδιαίτερα μετά το 1989 εξ αιτίας της «κατάρρευσης» της Σοβιετικής Ένωσης, η προσχώρηση στην αναρχική «αντίδραση» έμοιαζε ως η μόνη φερέγγυα προοπτική σε ανθρώπους απογοητευμένους από ένα πολιτικό σύστημα, του οποίου πιστοί υπηρέτες αναδείχτηκαν τόσο η σοσιαλδημοκρατία, όσο και τα κάθε λογής κομμουνιστικά κόμματα. Καταπιάνονται, λοιπόν, όσο μπορούν και με κάθε ευκαιρία, ώστε να πείσουν περί «έλλειψης ιστορικής συνείδησης» των αναρχικών, της «αδυναμίας τους να κατανοήσουν την αναγκαιότητα της πολιτικής οργάνωσης», ενώ δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση στην χρήση ως αποδεικτικού μέσου των γνωστών παρ’ όλα αυτά μπακουνικών αντιφάσεων (λ.χ. παράλληλη εξύμνηση του αυθόρμητου με τις γνωστές διδαχές περί συνωμοτικής συγκρότησης «επιτελείων καλά οργανωμένων και εμπνευσμένων από τους αρχηγούς του λαϊκού κινήματος»).Επίσης όμως από μαρξιστικής σκοπιάς, επιχειρείται να εμπεδωθεί η αντίληψη περί μιας στέρεας ιδεολογικής συγγένειας (αναρχικών και αριστερών), που αποδεικνύεται (;) ιστορικά λόγου χάρη στην κοινή παρουσία έστω και μέσα από αντιπαραθέσεις και ρήξεις, στην Α΄ Διεθνή. Σ’ αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση χαρακτηρίζεται από ορισμένους ο Μαρξ ως «ελευθεριακός κομμουνιστής», υπενθυμίζεται η ρήση του Λένιν, που έβλεπε δήθεν κάποια στιγμή πιο κοντά του τους αναρχικούς από τους ρεφορμιστές, για να οριστεί τελικά η Ριζοσπαστική Αριστερά ως ένα ιδεολογικό ρεύμα, που ξεκινάει από τον αναρχικό «χώρο» και φθάνει μέχρι το αριστερό Ρεύμα του Συνασπισμού.
Η τελευταία προσέγγιση την περίοδο που διανύουμε δεν αποσκοπεί σε κάποιου είδους γενικόλογη θεωρητική αναζήτηση, αλλά έρχεται να συνεισφέρει στην περιβόητη διαδικασία συγκρότησης αριστερού μετώπου ή μετώπων: «Νομίζω ότι πέρα από το ότι γίνονται συγκεκριμένες προσπάθειες προς αυτήν την κατεύθυνση και είναι προσπάθειες οριζόντιες θα έλεγα από όλους τους χώρους της αριστεράς, συμπεριλαμβανομένου του ΚΚΕ, γιατί υπάρχει κι εκεί ένας κόσμος, αριστερός, αγωνιστής, που πασχίζει, μοχθεί και αγωνιά για να βγούμε από τη κρίση και για να φτιάξουμε μια άλλη κοινωνία. Πιστεύω ότι πρωταγωνιστής είναι οι ίδιες οι δυνάμεις από τους διάφορους χώρους της Αριστεράς, δεν νομίζω, ότι δυστυχώς πρόκειται να αναλάβει την πρωτοβουλία κάποια από τις συνιστώσες της αριστεράς» (συνέντευξη του Γ. Ρούση στις 11-11-2011 σε μέλος του Πολιτικού Καφενείου).
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)