«Θα περάσουν αποπάνω μας όλοι οι τροχοὶ
στο τέλος
τα ιδια τα όνειρά μας θα μας σώσουν.»
(Τάσος Λειβαδίτης)
Θερινό Ηλιοστάσιο , ο ήλιος στο Ζενίθ του πυρώνει την πέτρα που λαμπερή
στολίζει το άφθονο μπλε που σκόρπισαν οι Θεοί στο Αιγαίο.
Τον καλύπτει ο Καρκίνος, το προσωπείο της Σελήνης, ανοίγοντας την Πύλη
που οδηγεί τις ψυχές πίσω στη Γη, κερνώντας όλες ένα γύρο σφηνάκια από
το κύπελο της Λήθης.
Και έτσι ξεχασμένες σαν απολολώτα παιδιά, έχοντας λησμονήσει τη θεία
τους φύση και τη μαγεία της αιωνιότητας , θα γίνουν φως, χώμα, νερό και
αέρας , θα γίνουν η Μαρία, ο Κώστας, η Έλενα και ο Δημήτρης που θα
τους πάρει από το χέρι ο Άη Γιάννης να τους περάσει μέσα από τις φωτιές
του και να τους αποδώσει μικρούς και αθώους πίσω στην ύλη.
Αυτή την εποχή οι ιδρυτές της Ενωμένης Ευρώπης, που γνώριζαν πολλά
περισσότερα από τους ελαχιστότατους των υπαλλήλων που την ηγεμονεύουν
στις μέρες μας, αυτή λοιπόν την εποχή του Θερινού Ηλιοστασίου επέλεξαν
να την αφιερώσουν στους Νέους , στη Μουσική, στην Ποίηση και στην
Τέχνη.
Να την αφιερώσουν στους απλοικούς και ανώριμους που δεν γνωρίζουν τις
νόρμες των ενηλίκων ούτε τους δρόμους που έχουν οριστεί από νόμους και
διατάξεις . Στους αφελείς και απαίδευτους που ακομπλεξάριστα μπορούν να
ρωτήσουν τον Κύριο, «Μα πώς περπατάς επί των κυμάτων;» και που μόνο
αυτοί θα τον κατανοήσουν απόλυτα όταν τους απαντήσει , «Έχασα το
δρόμο»!
Αυτοί μόνο μπορούν να περπατήσουν επί των κυμάτων και να κολυμπήσουν
στα σύννεφα χτίζοντας το αύριο που τους ανήκει. Αυτοί μόνο «βίωνουν τη
δύναμη της αποκάλυψης, ευαίσθητοι στην αλχημεία του ήχου και της
αίσθησης, έχουν την ικανότητα να μεταμορφώνουν την αρνητική
πραγματικότητα της ζωής σε ουσιώδεις και σημαίνουσες σκιαγραφίες της
τέχνης».*
Το Αιγαίο μας, η Πέτρα και η Θάλασσα κάτω από το βλέμμα του αδυσώπητου
Ήλιου που χαϊδεύει με τις πύρινες ανάσες του, έχει δει ανθρώπους τόσους
όσα τα βότσαλα του γυαλού να ερωτεύονται, να μάχονται, να φιλοσοφούν,
να δημιουργούν, να καταστρέφουν. Όλα εδώ! Εδώ που όλα χαρίστηκαν
απλόχερα και ο νοήμων πίθηκος μπόρεσε να γίνει άνθρωπος. Έμαθε να
δημιουργεί, έμαθε να σκέφτεται, έμαθε να καταστρέφει και να επιβάλει.
Έμαθε ότι μάχεται αενάως ανάμεσα στο μαύρο και το άσπρο, το δισυπόστατο
της φύσης του που πρέπει να δαμάσει εναρμονίζοντας πριν τον συντρίψει
και τον κάνει πάλι αγρίμι ή ένα τερατώδες Τοτέμ, κέλυφος και φύλακα
ανελέητων νόμων και κανονισμών του Μεγάλου Τίποτα.