Η πορεία των εκπαιδευτικών στο Προεδρικό(28/08/2018) ήταν μια κορυφαία στιγμή στην
ιστορία των κοινωνικών αγώνων στην Κύπρο. Ήταν η μεγαλύτερη
αντικυβερνητική διαδήλωση που έγινε στην ιστορία της Κυπριακής
Δημοκρατίας έξω από το Προεδρικό Μέγαρο και η μεγαλύτερη των τελευταίων
25 χρόνων γενικά.
Αυτό δεν ήλθε από το πουθενά. Ηταν το αποτέλεσμα της οργής και της
Επιμέλεια: Γιώργος Μεριζιώτης Τι
κοινό μπορεί να έχει ένα σαμπουάν, ένα κραγιόν, ένα παιδικό γάλα, μια
ζύμη για πίτσα, ένα παγωτό, η μαργαρίνη, πολλά απορρυπαντικά, πολλές
σοκολάτες και μπισκότα, βιοκαύσιμα, σαπούνια και αρτοσκευάσματα, όπως
και εκατοντάδες άλλα προϊόντα που αγοράζετε από το σούπερ μάρκετ, τον
φούρνο ή ένα ζαχαροπλαστείο στη γειτονιά σας;
Είτε το ξέρετε, είτε όχι, τα περισσότερα από αυτά περιέχουν
φοινικέλαιο και
Στις 4/9 επιτεθήκαμε στα κεντρικά γραφεία των Mc Donalds(Αλέκου Παναγούλη 59 ,Αγ.Παρασκευή) σπάζοντας την πρόσοψη του κτιρίου.
Η κίνηση μας έρχεται ως μια πράξη αλληλεγγύης στις κινητοποιήσεις
των κρατουμένων στις αμερικανικές φυλακές . Από τις 21/8, με διάφορα
μέσα
Ο Λεάντρο, μαθητής σε σχολείο
έξω από τη Λα Παζ, χαμογελαστός με μερικά μπολιβιάνο στο χέρι, που
δόθηκαν στη μητέρα του επειδή ήταν καλός μαθητής, ηταν ένα πρόγραμμα
ενίσχυσης της δημόσιας εκπαίδευσης του προέδρου Μοράλες (2006) | AP Photo/Dado Galdieri
Συντάκτης:
Γιάννης Σιώτος*
«Είμαι δασκάλα. Δουλεύω,
αλλά δεν με φτάνουν αυτά που βγάζω. Πώς θα κάνω καλά το μάθημα αν δεν
τρώω καλά; Οι μαθητές μου, χειρότερα. Κοιμούνται στο μάθημα. Γιατί;
Διότι πεινάνε... Γι’ αυτό είμαστε απογοητευμένοι με αυτήν την κατάσταση.
Γι’ αυτό ζητάω από τη διεθνή
Μια πολύ μεγάλη
έρευνα δημοσίευσαν οι New York Times σχετικά με την συμφωνία και
ασυμφωνία μεταξύ διατροφολόγων και απλού κοινού, αναφορικά με το ποιες
τροφές (και κατά πόσον) θεωρεί “υγιεινές” η κάθε ομάδα.
Όπως θα δείτε στα εντυπωσιακά γραφήματα και τις λίστες που ακολουθούν για τις υγιεινές τροφές,
σπανίως η γνώμη των ειδικών διατροφής συμπίπτει με εκείνη των
καταναλωτών. Η έρευνα δημοσιεύθηκε πριν από δύο χρόνια,
Όταν 29 με 30 Αυγούστου 1949 έπεφταν τα υψώματα Κάμενικ, και Γκόλια στο Γράμμο, και οι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού περνούσαν στην Αλβανία ο τρίχρονος ηρωικός αγώνας του ΔΣΕ είχε τελειώσει. Ενας αγώνας πέρα για πέρα δίκαιος αλλά εντελώς άνισος.
Οι συνασπισμένες δυνάμεις του καθεστώτος της πλουτοκρατίας, στηριγμένες στον αγγλικό και στην συνέχεια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, είχαν νικήσει στρατιωτικά την λεβεντιά, την αυτοθυσία και την παλικαριά του ελληνικού λαού.
Ολοι αυτοί που είχαν συνεργαστεί προηγουμένως με τα ναζιστικά στρατεύματα, όσοι είχαν θησαυρίσει από την μαύρη αγορά στην κατοχή, οι αστοί πολιτικοί ηγέτες όσοι απ’ αυτούς δεν είχαν προηγουμένως γίνει πιόνια των Γερμανών και έκαναν «αντίσταση» από το Κάιρο μπορούσαν να χαμογελούν. Οι βόμβες ναπάλ του Τρούμαν και τα δολάρια του Μάρσαλ είχαν καταφέρει να δαμάσουν ένα μεγαλείο ψυχής, τα ιδανικά που ατσάλωναν τους μαχητές του ΔΣΕ. Μπορούσαν πια να είναι σίγουροι ότι δεν θα λογοδοτήσουν για τα εγκλήματα που είχαν κάνει σε βάρος του ελληνικού λαού.
Και όχι μόνο αυτό. Ηταν τόσο το ταξικό τους μίσος σ’ αυτούς που αμφισβήτησαν ένοπλα το καθεστώς τους, αλλά και σε όσους τους συμπαραστάθηκαν, που μετά την ήττα του ΔΣΕ, «έγραψαν» άλλη μια μαύρη σελίδα στην ιστορία τους. Τα έκτακτα στρατοδικεία πλημμυρίζουν την Ελλάδα. Αγωνιστές αντιμετωπίζουν εκτελεστικά αποσπάσματα μέχρι το 1955.Φυλακές