συνέντευξη στον Δημήτρη Καλαντζή.
Πριν την ανατολή του ήλιου, στις 4.48, στατιστικά διαπράττεται ένας
μεγάλος αριθμός αυτοκτονιών. Είναι η στιγμή της ακραίας πνευματικής
διαύγειας, όταν ο νους ζυγίζει το βάρος της ύπαρξης και παίρνει την
απόφαση να συνεχίσει τον αγώνα ή να επισπεύσει το αναπόδραστο τέλος.
Το
«4.48 ψύχωση» είναι το τελευταίο θεατρικό έργο της
Σάρα Κέιν,
ένα αριστουργηματικό «σημείωμα αυτοκτονίας» που στην Ελλάδα είχαμε την
τύχη να δούμε πριν μερικά χρόνια σε μία καθηλωτική παράσταση από την
Άντζελα Μπρούσκου και το
Θέατρο Δωματίου.
Με την ευκαιρία του νέου ανεβάσματος του έργου για μόλις οκτώ παραστάσεις στο
«Θησείο – Ένα θέατρο για τις τέχνες»
ζήτησα από τη σπουδαία σκηνοθέτη να κάνουμε μία συζήτηση για την
παράσταση,
για τη συλλογική μας ψύχωση κατά τα χρόνια της κρίσης, αλλά
και για το «μανιφέστο» που δημοσίευσε πρόσφατα υπό τον τίτλο
under construction,
με το οποίο καλεί τους καλλιτέχνες να δράσουν από κοινού απέναντι σε
ένα τοπίο κανιβαλισμού που πάει να εδραιωθεί στoν πολιτισμό και την
τέχνη.
- Κυρία Μπρούσκου, έχετε μία μακρά σειρά από καλλιτεχνικές