Δυόμιση χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών, το κράτος και η
Λάβαμε και παραθέτουμε:
Ο διευθυντής του γηπέδου της Λεωφόρου Αντώνης Βρεττός ύψωσε στον πιο ψηλό ιστό του γηπέδου τη «γαλανόλευκη» και αμέσως οι φυλακισμένοι στα κολαστήρια του Αβέρωφ ξέσπασαν σε φωνές ενθουσιασμού, όσο οι Γερμανοί βρίσκονταν ακόμα στην Αθήνα.
Η απόφαση δεν προέκυψε από κάποια ξαφνική «ευαισθησία» των μαριονετών της Θέμιδας, αλλά από τον τρόμο του Μαξίμου μπροστά στην οργή του λαού και το φάσμα μιας Αθήνας που «θα καιγόταν» αν ο Ρούτσι πέθαινε. Όσο για τους υπουργούς, τους δικαστικούς και τους αρθρογράφους που απαξίωσαν τον αγώνα του, η σιωπή τους τώρα φωνάζει πιο δυνατά από ποτέ: συγγνώμη δεν υπάρχει.
Γράφει ο mitsos175
Για παράδειγμα στη Γαλλία καταδικάστηκε πρώην Πρόεδρος, ο Σαρκοζί. Πότε έγινε κάτι τέτοιο στο σκορποχώρι μας; Εδώ είναι άγνωστη η λέξη «ισονομία» κι αυτό κάνει τους μαφιόζους να ξεσαλώνουν.
Πήγε το ζαβό να δει τους Μπόστον Σέλτικς (αν θυμάστε) & στη διάρκεια του αγώνα έφαγε ποπ κορν & ήπιε κοακόλα. Και χρέωσε 1080$ το Υπ. Εξωτερικών με αιτιολογία "Επίσκεψη σε πολιτιστικό σύλλογο Κελτών" & "Προμήθεια αραβοσίτου και προϊόντων κόλλας"
Καραχάλιος στο militaire
😂😂
Η οργή του λαού μας μίλησε! Παρά την απουσία οργανωμένου σχεδίου, ένα διαδικτυακό κάλεσμα ήταν αρκετό για να ξεσηκώσει δεκάδες ανθρώπους έξω από το Υπουργείο Εξωτερικών.
Η κινητοποίηση αυτή ήρθε ως άμεση απάντηση στην παράνομη αναχαίτιση του Global Sumud Flotilla από τον ισραηλινό στρατό, που απειλεί τη ζωή 500 ακτιβιστών και εμποδίζει τη βοήθεια στη Γάζα.
Γιάννης Λοβέρδος: Κανένας μα κανένας από τα λαμόγια αυτά που φάγανε δημόσιο ή κοινοτικό χρήμα δεν θα μείνει ατιμώρητο. Αυτός είναι ο στόχος του Μητσοτάκη, αυτός είναι ο στόχος όλων μας. Γιατί εμείς στην Νέα Δημοκρατία, το 99,99% των νεοδημοκρατών δεν έχουμε διασπαθίσει πουθενά ούτε ένα ευρώ δημοσίου χρήματος.
Το παρακάτω βίντεο είναι από χρήστη του “Χ” δείτε το!!!
Ηταν σαν σήμερα το 1987, όταν είχαμε άλλη μια κρατική ατιμώρητη δολοφονία με θύμα τον αναρχικό Μιχάλη Πρέκα.
Προηγουμένως ο ίδιος μαζί με τους συναγωνιστές του Χριστόφορο Μαρίνο και Κλέαρχο Σμυρναίο, προσπαθούν να απαλλοτριώσουν ένα ασύρματο από περιπολικό της Αθήνας για να δοθεί η δυνατότητα στον καταζητούμενο τότε Μ. Πρέκα να γνωρίζει τις κινήσεις των διωκτών του.
Γεννήθηκα 22 χρόνια µετά το τέλος του Β' Παγκοσµίου Πολέµου. Σε όλα τα παιδικά µου χρόνια, µιας και µεγάλωνα στο κέντρο του Ανατολικού Βερολίνου, έπαιζα στα ερείπια.
Όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου ήµουν περίπου 20 ετών.
Πρόσφατα, εκδότης συνέταξε ένα βιογραφικό µου σηµείωµα που θα συνόδευε ένα διήγηµα· έγραψε ότι ο πατέρας µου ήταν Ρώσος και η µητέρα µου Πολωνή. Ανακριβές.
Ο πατέρας µου γεννήθηκε στην Ούφα, την τότε πρωτεύουσα της Αυτόνοµης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δηµοκρατίας του Μπασκίρ. Οι γονείς του ήταν Γερµανοί που είχαν µεταναστεύσει στη Σοβιετική Ένωση για να γλιτώσουν από τον φασισµό και µετά τον πόλεµο επέστρεψαν στη Γερµανία.
